← Alle artikelen
Eigenaarschap van pricing

Niemand is eigenaar van pricing in uw bedrijf. U hebt besloten het te worden. En nu?

Beluister dit artikel8:43
Voorgelezen door een AI-stem

Uw dilemma

U bent financieel directeur bij een regionale fabrikant van bouwproducten. Deuren, ramen, gevelbekleding, misschien wat installatiemateriaal. De salesteams maken hun offertes in Excel. Elke verkoper heeft “zijn accounts” en “zijn prijzen”. Een prijsoverleg is in uw bedrijf wat er gebeurt als iemand uw kantoor binnenloopt en zegt dat hij een korting met 20% moet verhogen om een nationale klant te behouden.

U bent niet de pricingverantwoordelijke. Uw bedrijf heeft er geen. Maar u weet dat de cijfers vaak niet kloppen, u hebt het margeverlies aan het einde van het kwartaal drie kwartalen op rij aan “de mix” zien toeschrijven, en daarom hebt u in stilte besloten dat iemand dit moet gaan behandelen als een echt proces, een cruciale vaardigheid. Die iemand bent u, zo te zien.

Het goede nieuws: u hoeft geen heel pricingteam aan te nemen. U hebt drie dingen nodig, in deze volgorde:

  1. Eén bron van waarheid voor wat er werkelijk in rekening wordt gebracht.
  2. Eén persoon die nee kan zeggen.
  3. Een ritme om het verschil tussen de lijstprijs en de pocket price (de nettoprijs na alle kortingen en vergoedingen) te bespreken.

Dat is de hele starterskit. De rest van dit artikel beschrijft hoe elk onderdeel eruitziet als u geen mandaat, geen budget en geen functietitel hebt, en hoe u het invoert zonder uw eigen baan op te geven.

(Even tussendoor: als u een eerder artikel in deze reeks over wie werkelijk eigenaar is van pricing hebt gelezen, dan is dit het vervolg. Niemand is eigenaar van pricing in uw bedrijf omdat de verantwoordelijkheid versnipperd en verspreid is, niet omdat de mensen slecht zijn. De drie stappen hieronder zijn hoe u dat oplost.)

Een pricingfunctie kan beginnen met drie dingen, in deze volgorde
  1. Bron van waarheid

    Uw werkelijke pocket price per klant, SKU en transactie.

    Wat u werkelijk ontvangt
  2. Een benoemd “nee”

    Eén persoon met de bevoegdheid om een kortingsverzoek af te wijzen.

    Wie nee kan zeggen
  3. Maandelijks ritme

    Een review van 30 minuten, elke maand op dezelfde dag, met dezelfde mensen.

    Wat een gewoonte wordt

1. Bouw één bron van waarheid voor wat u werkelijk rekent

Leg het prijsboek even opzij. Het prijsboek is prima, maar het staat eigenlijk vol goede bedoelingen, en u weet waar de weg die met goede bedoelingen is geplaveid naartoe leidt, toch? Wat u nodig hebt, is de “pocket price”: de gefactureerde prijs of omzet min de vaak over het hoofd geziene aftrekposten buiten de factuur (rebates, overgenomen vrachtkosten, betalingsvoorwaarden, claims, retouren, vergoedingen)… niet op een breed, opgeteld gemiddelde… maar per klant en product, op elke factuur. Wat u werkelijk van uw klanten ontvangt.

De gegevens staan op drie plekken:

  • Factuurregels in uw ERP-systeem (uw IT-afdeling heeft die misschien al in een datawarehouse)
  • Aftrekposten buiten de factuur in debiteuren- en crediteurenbeheer, financiële reserveringen, trade marketing en vrachtafrekeningen
  • Klantspecifieke voorwaarden in SPA’s en contractdossiers (vaak in iemands mailbox)

U hebt geen grote, dure softwareoplossing nodig, en ook geen dure strategieconsultants. U hebt toegang nodig en een of twee bondgenoten die bereid zijn gegevens te delen. Begin met uw 20 grootste klanten. Verdeel de aanpassingen buiten de factuur tot op transactieniveau. Zet voor elke klant de spreiding van de pocket price per SKU in een grafiek.

De vorm van die spreiding zal u verrassen. Dat doet hij bijna altijd. (Voor de lange versie van het waarom is een eerder artikel in deze reeks over de prijswaterval de inleiding.)

Waarom deze stap eerst: zonder harde feiten wordt elk kortingsgesprek een kwestie van “woord tegen woord” en wint de luidste stem. Met die feiten wordt het gesprek vrijwel meteen rustiger en nauwkeuriger.

2. Wijs één persoon aan die “nee” kan zeggen

De meest voorkomende fout bij verspreide pricing is een ontbrekend nee, geen ontbrekende strategie. Als elke verkoper korting kan geven, niemand bij finance iemand tegenhoudt en het pricingcomité elk kwartaal bijeenkomt om de schade van het vorige kwartaal te bewonderen, dan hebt u een kortingscultuur in plaats van een pricingfunctie.

U hebt een bevoegdhedenmatrix voor kortingen nodig. Die hoeft niet elegant te zijn. Hij moet bestaan.

Elke kortingsschijf heeft één benoemde goedkeurder
Korting op lijst- / doelprijsGoedkeurder
Tot 5%Verkoper
5-10%Salesmanager / VP
10 tot 15%Hoofd Sales
Boven 15%Hoofd Sales + Finance-lead
Elke wijziging in vracht, rebate of betalingsvoorwaardenHoofd Sales + Finance-lead

 

Elke schijf noemt precies één goedkeurder. De grootte van de schijven is een voorbeeld.

Stem de schijven af op uw bedrijf. Het gaat om de structuur.

Het moeilijke deel is niet de tabel. Het is de ene persoon bovenaan aanwijzen die nee zegt als de deal nodig lijkt, maar de cijfers niet kloppen. Bij een regionale fabrikant van bouwproducten is dat meestal de salesdirecteur, niet de financieel directeur. Krijg die persoon aan uw kant en geef die persoon de bevoegdheid. U doet de analyse. Die persoon neemt de beslissing. Beide rollen tellen.

Reken een paar maanden op wat gemor. Verkopers zullen tegenstribbelen. Een paar klanten zullen (naar verluidt) dreigen te vertrekken. De meeste dreigementen zijn bluf. Aan het einde van het kwartaal heeft de matrix meer geloofwaardigheid dan u, en dat is precies wat u wilt.

(Het artikel van volgende week gaat dieper in op governance. Voorlopig hebt u alleen de matrix en de aangewezen persoon nodig.)

3. Leg een ritme vast om het verschil tussen lijstprijs en pocket price te bespreken

Dertig minuten per maand. Hetzelfde moment in de agenda. Dezelfde vijf mensen: degene die nee zegt, een verkoper, een financiële partner, iemand van operations of inkoop, en u.

Het resultaat is één pagina. De spreiding van de pocket price voor de 20 grootste klanten en de 20 grootste SKU’s, deze maand tegenover vorige maand en het vorige kwartaal.

Er worden drie vragen gesteld:

  1. Waar is de pocket price deze maand het meest gedaald, en waarom?
  2. Waar hebben we een grens vastgehouden die we drie maanden geleden niet hadden vastgehouden?
  3. Welke deal gaat ons volgende maand op de proef stellen, en wat is het plan?

Dat is alles. Geen slides. Geen voorbereidend overleg voor dit overleg. Dertig minuten.

Het ritme is de strategie. Pricing loopt meestal mis omdat niemand goed genoeg kijkt om het margeverlies op tijd op te merken. De bron van waarheid geeft u de gegevens. Het aangewezen nee geeft u de bevoegdheid. Het maandelijkse ritme maakt van beide een gewoonte. Samen vormen ze de kleinst mogelijke pricingfunctie die echt werk doet.

Waarom deze volgorde

De bron van waarheid eerst, want zonder die bron is elk gesprek over kortingen mening tegen mening.

Het aangewezen nee als tweede, want bevoegdheid zonder gegevens is bureaucratie, en wie nee zegt, moet de feiten bij de hand hebben.

Het ritme als derde, want de eerste twee zijn gebeurtenissen, en pricing verandert pas de resultaten als het een gewoonte wordt.

Deze volgorde is binnen uw bedrijf ook politiek te verdedigen. Stap 1 kunt u aan uw CFO verkopen als een financieel project. Stap 2 kunt u aan uw salesdirecteur verkopen als een manier om te voorkomen dat de beste verkopers klem worden gezet door de lastigste klanten. Stap 3 kunt u aan uw CEO verkopen als een investering van dertig minuten per maand die een dashboard van één pagina oplevert. Elke stap levert u de volgende op.

Hoe dit er na 90 dagen uitziet

Voor een regionale fabrikant van bouwproducten met $100 mln jaaromzet ziet het beeld na één kwartaal er doorgaans zo uit:

  • Eén werkmap of platformweergave die de pocket price per klant en SKU toont voor de bovenste 80% van de omzet
  • Een bevoegdhedenmatrix voor kortingen van één pagina die echt wordt gebruikt (geen wensdenken)
  • Eén maandelijkse review van dertig minuten in de agenda, waar mensen ook echt komen
  • Voor de deals die u in deze eerste 90 dagen kunt beïnvloeden, zien veel bedrijven tussen 1% en 3% van de omzet aan extra prijsrealisatie. En het mooie van die extra waarde? Het is 100% pure winst. Een stijging van 1% in de gerealiseerde prijs levert ongeveer 10% meer winst op. Deze winst komt uit het niet langer weggeven van marge waarvan u niet wist dat u die weggaf, niet uit een hogere lijstprijs.

Dit zijn geen streefbandbreedtes. Het is wat McKinsey, BCG en het eigen klantwerk van Revomo consequent opleveren met precies deze starterskit, wanneer een bedrijf met verspreid eigenaarschap de drie onderdelen invoert. De terugwinning was er altijd al. U kon haar alleen niet zien, benoemen of vasthouden.

(En het politieke kapitaal dat u opbouwt door gedisciplineerd nee te zeggen? Dat is het begin van de echte pricingfunctie die uw bedrijf uiteindelijk zal hebben. Waarschijnlijk met uw naam erop, als u dat wilt.)

Waar u morgen begint

De kleinst mogelijke eerste stap: haal de facturen en creditnota’s van het vorige kwartaal op voor uw 10 grootste klanten. Verdeel de posten buiten de factuur tot op transactieniveau. Zet de pocket price per klant in een grafiek. Deel de grafiek nog niet. Kijk er alleen naar.

U weet dan wat u moet doen.

Lees ook

Volgende in de reeks

Prijsadvies 101: richtlijnen die uw verkopers echt gebruiken

11 min leestijd ·
Meer over Eigenaarschap van pricing

Wie is er in uw bedrijf eigenlijk eigenaar van pricing? (Het antwoord kan u verrassen)

4 min leestijd ·
Nieuwste

Elk getal moet ergens naar terug te voeren zijn

5 min leestijd ·
Plate B2 · Series 2026