“De markt bepaalt de prijs” is geen prijsstrategie. Het is een strategie om marge op te geven.
De meeste B2B-fabrikanten en -distributeurs hebben een geavanceerde bedrijfsvoering: geoptimaliseerde toeleveringsketens, lean productievloeren en zorgvuldig beheerde klantrelaties. En vervolgens laten ze prijsbeheer en onderhandelingen vaak over aan onderbuikgevoel, een wirwar van spreadsheets en reflexmatige reacties op de concurrentie.
Dit zijn vijf van de meest voorkomende mythes die ik in twintig jaar pricing heb gehoord en gezien. Herkent u uw organisatie in een ervan, dan is dat geen kritiek; het is een kans.
Mythe 1: de markt bepaalt de prijs
Dit is veruit nummer één. Ik heb het in bijna elke sector gehoord. Het kan berusting zijn, een excuus omdat men niet weet wat te doen, of wat sommigen oprecht beschouwen als verlichte pricing (marktgebaseerde prijsstelling).
Het klopt dat de markt een bandbreedte bepaalt, maar geen enkele prijs in een concrete situatie. Binnen die bandbreedte hebt u meer bewegingsruimte dan de meeste bedrijven beseffen. Waar u binnen uw markt moet prijzen, hangt af van zaken als uw waardepropositie, het beste alternatief van uw klanten, uw vermogen om uw waarde en onderscheid over te brengen en, eerlijk gezegd, het zelfvertrouwen van uw salesteam.
Een oud-leidinggevende van mij zei altijd: “Ja, er is een marktprijsbandbreedte… maar waar u binnen die bandbreedte uitkomt, en welke marges we daarmee binnenhalen, dat is uw werk. Daar wordt u onder meer voor betaald.”
Mythe 2: salesteams weten wat de beste prijs is
Deze is verleidelijk, want er zit veel waars in het idee dat uw verkopers uw klanten beter kennen dan wie ook, vooral als u een sterk salesteam hebt.
De waarheid is dat een verkoper zijn eigen klanten kent. Absoluut. Maar hij kent niet de klanten van alle anderen.
Bob, die een regio in Cleveland beheert, kent zijn klant misschien heel goed. Maar weet Bob wat vergelijkbare klanten in Seattle voor hetzelfde product betalen? Of in New York?
Wat als we Bob inzicht konden geven dat zijn klant in Cleveland voor dat product een van de laagste prijzen in het land betaalt? Zou dat Bobs context veranderen, zijn onderhandelingspositie of zijn gedrag?
Kortom: een verkoper heeft misschien goed zicht op zijn eigen portefeuille, maar heeft meestal, en dat is zo bedoeld, een smalle context en mist simpelweg de bredere informatie die hem zou helpen betere resultaten te halen.
Mythe 3: B2B-inkoop is puur logisch
Ik geef toe dat ik deze mythe ooit ook geloofde. Ik begon in B2C-pricing en ging er (net als veel anderen) van uit dat B2B-inkopers beslissen op basis van logische, rationele kaders, omdat ze op hun werk zijn en zakelijke beslissingen nemen.
Maar in werkelijkheid zijn inkopers en verkopers in B2B nog steeds mensen. En onderzoek laat steeds weer zien dat mensen zelden puur rationele beslissingen nemen. We beslissen op basis van een cocktail van emotie, angst, hebzucht en misschien een beetje verstand. Daarna rationaliseren we die beslissingen tegenover onszelf en onze collega’s.
Risicomijding. Angst om de verkeerde keuze te maken. Vriendschap en vertrouwen in leveranciersrelaties. De wens om bij interne belanghebbenden competent over te komen. Deze factoren beïnvloeden commerciële beslissingen op een betekenisvolle manier.
Pricingnerds zoals ik praten graag over Value-Based Pricing of Economic Value Estimation. Maar zelfs de waardebeleving is, in elk geval deels, subjectief.
Pricing die de emotionele kant van B2B-beslissingen negeert, laat invloed, en marge, liggen.
Mythe 4: cost-plus is de enige eerlijke manier om te prijzen
Cost-plus pricing is weliswaar eenvoudig en voelt verdedigbaar, maar is meestal de slechtste manier om prijzen vast te stellen.
Voor de duidelijkheid: het is belangrijk om uw kosten te begrijpen en te weten of u winst maakt. En ja, als de wereldmarktprijs van een belangrijke grondstof sterk daalt, zullen inkopers waarschijnlijk druk zetten om uw prijzen te verlagen.
Maar wie zijn hele prijsmethode op kosten baseert, negeert belangrijke realiteiten, zoals het feit dat sommige inkopers bereid zijn meer (en minder) te betalen dan andere. Uw kosten zijn misschien gelijk, maar de betalingsbereidheid van klanten verschilt.
Verschillende inkopers hebben verschillende redenen om uw producten of diensten te kopen. Verschillende inkopers hebben verschillende alternatieven. Een concurrent kan plotseling veel productiecapaciteit verliezen (uit keuze of door omstandigheden), en dat verandert de marktdynamiek. Cost-plus pricing zou u zeggen niets te doen.
Wat als uw inkoopteam een briljante nieuwe reeks leverancierscontracten afsluit en de kosten voor directe materialen en transport met 8% verlaagt? Met cost-plus pricing geeft u die 8% rechtstreeks aan uw klanten.
De waarde die uw operations- of inkoopteams hebben gecreëerd, zou dan niet door uw bedrijf worden gerealiseerd, maar door de inkoopteams van uw klanten.
Mythe 5: ons ERP-systeem regelt de pricing
Ja, elk ERP-systeem kan prijzen uitvoeren. U hebt een prijs nodig om op een factuur of order te zetten.
Maar hoewel ERP-systemen prijzen opslaan en transacties uitvoeren, beheren ze prijzen niet systematisch, laat staan dat ze ze optimaliseren.
Prijzen vaststellen, optimaliseren en onderhandelen vraagt om dynamische, marktgerichte input die in ERP-systemen simpelweg niet aanwezig is.
Er is een reden dat bedrijven als SAP en Oracle samenwerken met gespecialiseerde leveranciers van pricingsoftware wanneer klanten een serieuze pricingoplossing nodig hebben. Het is een stilzwijgende erkenning dat ERP-systemen niet zijn gebouwd voor prijsbeheer en prijsoptimalisatie.
Tot slot een vraag
Welke mythe hoort u het vaakst in uw organisatie of sector?
Laat het weten in de reacties. Ik wil oprecht graag weten welke herkenbaar is, en welke ik heb gemist.
