In mijn vorige artikel stelde ik voor dat u, voordat iemand een demo bijwoont, een functieomschrijving van één pagina schrijft voor uw pricingsysteem: de beslissingen die het moet ondersteunen, wie ze neemt, en hoe “goed” eruitziet in eenvoudige, toetsbare termen.
Als teams een eerste versie van die pagina maken, valt die meestal kort uit. Twee regels staan er bijna altijd op: “één plek waar alle prijzen staan” en “beter zicht op de marge”. Beide horen op de pagina. Het zijn ook de twee taken waarin de spreadsheet het zichtbaarst tekortschiet, en daarom zijn ze makkelijk te benoemen. De rest van de pagina is moeilijker te schrijven, omdat de andere taken dingen zijn die de spreadsheet nooit echt heeft geprobeerd, en het is lastig iets te missen wat u nooit hebt gehad.
Dit artikel geeft die pagina daarom wat structuur. Bij de fabrikanten en distributeurs waarmee wij werken, komen steeds dezelfde zes taken terug voor een echt pricingsysteem (een “leidend pricingsysteem”, als u van de formele term houdt). Als u het artikel over “Excel Hell” voor de zomerstop hebt gelezen, herinnert u zich een lijst van vijf functionaliteiten. Vier van de taken hieronder zijn dezelfde ideeën, iets anders gegroepeerd. Twee zijn nieuw, en ik wijs ze aan als we zover zijn.
Bij elke taak heb ik een voorbeeldregel voor uw functieomschrijving toegevoegd, geschreven zoals we in het vorige artikel bespraken, zodat u elke optie eraan kunt toetsen.
- Het dossierEén dossier bijhouden van elke commerciële voorwaarde
- Het lekLaten zien waar marge weglekt zolang er nog tijd is om in te grijpen
- De kostenwijzigingEen kostenwijziging zien aankomen en laten zien wat die raaktVaak vergeten
- De aanbevelingDe analyse omzetten in een aanbevolen actieVaak vergeten
- De belofte nagekomenZorgen dat de beloofde prijs de prijs is die de klant krijgt
- De audittrailElk getal terugvoeren naar de bron
Taken 3 en 4 laten bedrijven het vaakst weg uit de functieomschrijving, tot de eerste brief van een leverancier binnenkomt.
De zes taken
1. Eén dossier bijhouden van elke commerciële voorwaarde
Lijstprijzen, klantspecifieke prijzen, kortingen, speciale prijsafspraken, rebatevoorwaarden, vrachtregels. Bij de meeste middelgrote fabrikanten en distributeurs staan die op vier of vijf plekken: het ERP-systeem, de map, een stapel contracten als pdf, een rebatespreadsheet bij finance, en iemands inbox. Geen van die plekken hoeft met de andere overeen te komen, dus meestal doen ze dat ook niet. De eerste taak van een pricingsysteem is de ene plek zijn waar ze wel overeenkomen.
Voorbeeldregel: “Als een prijs om 9.00 uur verandert, ziet iedereen die er een offerte op maakt, op factureert of een rebate op uitbetaalt om 9.05 uur hetzelfde getal, zonder dat iemand een bestand doorstuurt.”
2. Laten zien waar marge weglekt zolang er nog tijd is om in te grijpen
Dit is de prijswaterval in zijn dagelijkse werk: pocket price (de nettoprijs na alle kortingen en vergoedingen) en pocketmarge op transactieniveau, met rebates, vracht en betalingsvoorwaarden verrekend. De meeste bedrijven vinden hun lekkage op dezelfde manier: een tegenvallend kwartaal, gevolgd door drie dagen werk aan een werkmap. Dan staat het kwartaal al in de boeken.
Voorbeeldregel: “Finance en sales kunnen op elke dag van de maand de pocket price en pocketmarge per klant en SKU zien, zonder een analist een week van ander werk te halen.”
3. Een kostenwijziging zien aankomen en laten zien wat die raakt
Dit is de eerste van de nieuwe. De meeste pricingtools zijn rond de prijs gebouwd en behandelen kosten als een veld dat iemand bijwerkt. De twee bedrijven die ik in het vorige artikel noemde, zouden u vertellen dat hun pijn juist bij de kosten begint: er komt een brief van een leverancier binnen, en er gaan een of twee weken voorbij voordat de nieuwe prijzen de buitendienst en de website bereiken. Een echt pricingsysteem behandelt een kostenwijziging als een gebeurtenis. Het moet u kunnen vertellen welke SKU’s geraakt worden, welke klanten ze kopen, welke openstaande offertes en afspraken risico lopen, en wat dat risico waard is tegen de prijzen van vandaag. (De strategische kant hiervan behandelden we in mei in het artikel over kostenschokken.)
Voorbeeldregel: “Als een prijsverhoging van een leverancier of een wijziging van invoerrechten wordt aangekondigd, weten we dezelfde dag welke prijzen, offertes en afspraken risico lopen en wat dat risico waard is.”
4. De analyse omzetten in een aanbevolen actie
Dit is de tweede nieuwe, en het is het gat waar ik in het vorige artikel op wees toen ik zei dat een dashboard per definitie alleen-lezen is. Een grafiek die laat zien dat de pocketmarge in een segment is gedaald, is nuttig. Een concrete aanbeveling is veel nuttiger: pas deze SKU’s voor dit klantsegment met zoveel aan, dit is het verwachte effect, en dit is het bewijs erachter. Een mens neemt natuurlijk nog steeds de beslissing. De taak van het systeem is het voorwerk doen, zodat het prijsoverleg begint met een korte lijst beslissingen in plaats van een stapel grafieken of een grote dataset.
Voorbeeldregel: “Elke prijsreview begint met een lijst concrete aanbevolen acties, elk met een schatting in dollars en de gegevens erachter.”
5. Zorgen dat de beloofde prijs de prijs is die de klant krijgt
Een offerte, een contract, een factuur en een rebate-uitbetaling zijn bij de meeste bedrijven vier aparte documenten. Het artikel over “Excel Hell” noemde dit ‘directe integratie met het offertemoment’, en dat is nog steeds de kern. De verkoper ziet doelprijs, stretchprijs en bodemprijs (Target, Stretch en Floor, waarbij de stretchprijs de ambitieuze prijs boven het doel is; of welke termen u ook verkiest) in het scherm waar hij de offerte maakt, en kan niet buiten het beleid gaan zonder een zichtbare markering en een goedkeuringsroute. Ik zou het nu verder doortrekken in de keten. De speciale prijsafspraak moet aflopen wanneer dat de bedoeling is, en de rebate moet worden berekend op basis van dezelfde voorwaarden die de klant heeft getekend.
Voorbeeldregel: “Een verkoper ziet doelprijs, stretchprijs en bodemprijs waar hij offertes maakt, en wat we offreren komt overeen met wat we factureren en wat we aan rebates uitbetalen.”
6. Elk getal terugvoeren naar de bron
Bij elke prijswijziging betekent dat: wie hem heeft gedaan, wanneer, waarom, en wie hem heeft goedgekeurd. Bij elk berekend getal (een pocketmarge, een aanbeveling uit taak 4) betekent het: kunnen teruglopen naar de transacties eronder. Dit is waarschijnlijk de meest onderschatte van de zes, omdat niemand een audittrail opmerkt tot iemand erom vraagt. Het is ook de taak die bepaalt of uw CFO de andere vijf vertrouwt, en finance tekent niet voor een black box.
Voorbeeldregel: “Voor elke prijs, korting of aanbeveling kunnen we binnen enkele minuten laten zien wie hem heeft gewijzigd, wanneer, waarom, wie hem heeft goedgekeurd en uit welke gegevens hij komt.”
Waarom de twee nieuwe worden vergeten
Taken 3 en 4 zijn de taken die bedrijven het vaakst vergeten te vragen tot ze al een contract hebben getekend, en ik denk dat daar een eenvoudige reden voor is. Demo’s zijn heel goed in het tonen van taken 1, 2 en 5. Een overzichtelijke prijslijst, een mooie watervalgrafiek en een offertescherm met vangrails zien er allemaal geweldig uit in een meeting van 45 minuten. Reageren op een kostenwijziging en een aanbeveling opstellen zijn moeilijker te tonen, omdat ze van uw gegevens en uw situatie afhangen. Ze komen daarom vaak pas zes maanden na de livegang ter sprake, als de eerste leveranciersbrief binnenkomt en iemand vraagt: “Oké, en wat doen we nu?”
Het is ook goed om op te merken dat de zes op elkaar voortbouwen, ongeveer in de volgorde van de lijst. U kunt het lek niet vinden zonder het dossier. U kunt een kostenwijziging niet doorrekenen zonder de pocketmarge per klant en SKU te kennen. Een aanbeveling die niemand naar de bron kan terugvoeren, overleeft de eerste lastige vraag van finance niet. Dat betekent niet dat u alle zes tegelijk moet invoeren (de meeste bedrijven moeten dat niet proberen). Het betekent wel dat de volgorde waarin u ze aanpakt ertoe doet, en dat een systeem dat de eerste taken overslaat moeite zal hebben met de latere.
Waar u morgen begint
Het huiswerk uit het vorige artikel was de vijf meest recente prijsbeslissingen die misliepen erbij pakken en nagaan waar elk ervan misging. Neem diezelfde lijst en koppel elke mislukking aan een van de zes taken. Een offerte die tegen de verkeerde prijs de deur uitging, valt waarschijnlijk onder taak 1 of taak 5. Het margeverlies dat niemand kon verklaren, is taak 2, en de kostenstijging die twee weken nodig had om de website te bereiken, is taak 3.
De meeste bedrijven merken dat hun mislukkingen zich onder een of twee taken opstapelen. Die komen bovenaan de functieomschrijving, met de voorbeeldregels hierboven herschreven in uw eigen cijfers en uw eigen woorden. De taken zonder koppeling horen nog steeds op de pagina; ze hoeven alleen niet als eerste.
In de komende weken behandel ik ze een voor een, te beginnen met de eerste: één dossier, en waarom prijzen, kortingen, rebates en contracten zo zelden met elkaar overeenkomen.
Revomo is rond deze zes taken gebouwd. Als u werkt aan een functieomschrijving voor uw eigen pricingsysteem en er graag een tweede paar ogen op wilt, denken wij graag met u mee. De eerste blik is voor onze rekening.
